Naar het overzicht

Ilse - 'dag mam'

Het is alsof er binnen onze veilige deuren niets is veranderd. Buiten dat er geen vrijwilligers komen, wij de familie niet zien, lijken onze bewoners er niets van mee te krijgen.

Sommige bewoners vragen af en toe waar hun dochter/zoon is. Dan leggen we bij een aantal uit hoe het zit. ‘Ooow ja dat is waar ook’. ‘Nee, dan blijven ze maar weg’ hoor je dan. Andere bewoners hebben totaal geen idee. En vragen ook niets.

Leven op zijn kop

Ons leven staat op zijn kop, het leven van de familie ook. Druk zijn we met videobellen, telefoontjes te beantwoorden en foto’s te sturen. Een extra taak buiten ons normale werk om. Dat doen we graag want wij begrijpen dat familie hun naaste mist.

'Dag mam'

Dan komt vanmiddag onze nieuwe opname. Mevrouw zit in de auto en mijn collega en ik helpen haar in een rolstoel. En dan naar binnen. ‘Dag mam, tot binnenkort’ zegt de zoon. Ik krijg een brok in mijn keel. Mevrouw kijkt zo verdrietig. ‘Ga je niet mee?’ vraagt ze. ‘Nee mam, dat mag niet. Het komt goed’, zegt de zoon. Ik neem mevrouw mee naar binnen en laat haar de kamer zien.

Schilderijtjes

Er staan van haar nog geen spullen maar die komen zo snel mogelijk. Ik beloof dat ik ze breng zodra ze er zijn. Binnen een kwartier heeft de schoondochter wat gebracht. Ik vraag mijn collega of hij samen met mevrouw de foto’s en schilderijtjes ophangt. Mevrouw zit in de huiskamer en doet haar verhaal al tegen een medebewoner. Ze heeft een luisterend oor gevonden.

Ik hoop dat deze overgang voor haar niet zo moeilijk is zoals ik het voel. Ik heb er echt last van.......